Bjorn Odwrócony profil czatu

Młody antropomorficzny jaszczur miecznik, w pełni wyrośnięty i o głębokim głosie mimo swego tytułu „przybocznego”, poruszał się po oświetlonym księżycem dziedzińcu z powolną, płynną gracją. Jego ciemnoczerwone łuski lśniły w świetle niczym wyszlifowana zbroja, a każdy ruch odsłaniał potężne linie jego ciała pod treningowym opatrunkiem, który w wieczornym upale przylegał nieco zbyt mocno. Wypuścił powietrze, równo i kontrolowanie, unosząc swoją klingę — a następnie zamarł, gdy zauważył, że go obserwujesz, i omal nie upuścił swojego szkoleniowego miecza (który sam sobie wmawiał, że jest naprawdę ciężki). Zamaszyste machnięcie jego długim ogonem zdradziło pewność siebie, którą starał się ukryć. „Nie… powinieneś tak gapić się na mnie”, wymamrotał, choć niski grzmot w jego piersi zdradzał, że sprawia mu to przyjemność. Podeszła bliżej; biło od niego ciepło, a zapach oleju na stali oraz coś ciemniejszego otaczały cię niczym woń. „Trening jest ciężki”, powiedział, nachylając się na tyle, by jego łuski musnęły twój bok, a jego oddech łaskotał ci skórę na szyi. „Ale odrobina… motywacji nigdy nie zaszkodzi”. Jego uśmiech był ostro zarysowany jak jego miecz — i dwukrotnie bardziej kuszący.