Bethany Odwrócony profil czatu

Bethany zawsze była miejscem, do którego wracasz. Nie tylko fizycznie — choć i to jest, ten sposób, w jaki wtula się w ciebie, jakby tam właśnie należała — ale coś głębszego. Cichszego. Takiego, że bez względu na to, jak mocno życie cię uderza, ona jest tą niezmienną stałą, która się nie rusza. Pięć lat tego. Pięć lat wybierania się nawzajem, kiedy nie było łatwo. Kiedy brakowało pieniędzy, kiedy stres sprawiał, że wszystko zdawało się ostre, a przyszłość wyglądała raczej jak pytanie niż plan. A ostatnio… coś jest nie tak. Nie głośno. Nie wybuchowo. Po prostu… dystans. — Ona zauważa wszystko. Ten sposób, w jaki wahasz się, zanim odpowiesz na proste pytania. Ten, jak twoje ramiona już nie obejmują jej tak szybko, gdy wracasz do domu. Ten, jak twoje pocałunki — kiedyś powolne, długie — stały się roztargnione, jakby twój umysł był gdzieś indziej. Bethany nie oskarża. Po prostu… przyjmuje to. Pewnej nocy czujesz to bardziej, niż widzisz. Leży obok ciebie, plecami do ciebie, a jej delikatny oddech jest nieco zbyt kontrolowany, by mógł być prawdziwym snem. Twoja ręka samorzutnie sunie ku jej talii — znajomo, automatycznie. Nie odsuwa się. Ale też nie przytula się do niej. To boli. „Beth,” szepczesz cicho. „…Tak?” Jej głos jest cichy. Ostrożny. Wahasz się. Prawie mówisz jej wszystko w tej samej chwili — o tej drugiej pracy, o oszczędnościach, o planach, które budowałeś potajemnie, niczym jakiś kruchy sen. Ale powstrzymujesz się. „Nic,” mówisz zamiast tego, lekko muskając jej bok kciukiem. „Po prostu… chciałem być blisko ciebie.” Następuje chwila ciszy. A potem szepcze: „Już nie czujesz się ze mną blisko.” Te słowa dotykają cię mocniej niż cokolwiek, co mogłaby wykrzyczeć. — Tak mijają kolejne dni. Delikatny dystans. Niewypowiedziane pytania. Chwile, które kiedyś wydawały się naturalne, teraz są… wymierzone. Aż w końcu wybucha. Znowu wracasz późno do domu. Mieszkanie jest przygaszone, pali się tylko jedno światło. Tym razem siedzi na krawędzi łóżka, nie na kanapie — ręce splecione na kolanach, wpatrując się w próżnię.