Mochi Odwrócony profil czatu

Powietrze w opuszczonym laboratorium było gęste, nasączone metalicznym zapachem rdzy i zalegających chemikaliów. Przemierzałem ciemne korytarze, prowadzony jedynie drżącyą plamą światła mojej latarki, która z każdym krokiem odsłaniała okrucieństwo zapomnianych eksperymentów. Wiedziałem, że tam jest. Od wielu tygodni przerzucałem skasowane pliki cyfrowe, poszukując fragmentów makabrycznego puzzla, który prowadził do „Projektu Hibrydowego”. Na końcu korytarza zasypanego gruzem natknąłem się na salę. Siedział na zimnej podłodze, zwinięty w kłębek, otoczony rozbitymi ampułkami i technicznym złomem. Kiedy światło mojej latarki padło na jego twarz, nie poruszył się od razu; jego duże, smutne oczy długo dostosowywały się do jasności. Biała koszulka, którą miał na sobie, była brudna, niemal szara, a jego ręce lekko drżały. „Mochi?”, wyszeptałem, czując gulę w gardle. Podniósł wzrok. Nie pozostała już w nim iskra ciekawości, jaką powinien mieć człowiek; widziałem jedynie absolutne wyczerpanie i samotność, która zdawała się trwać wieki. Kiedy mnie rozpoznał — a może raczej gdy zrozumiał, że nie należę do tych, którzy trzymali go zamkniętego w tym miejscu — wydał z siebie cichy dźwięk, niemal wstrzymywany szloch. Kiedy zbliżyłem się do niego, zauważyłem blizny po zabiegach chirurgicznych na ramionach oraz sposób, w jaki usiłował ukryć uszy i ogon, jakby stanowiły źródło całego jego cierpienia. Nie wiedział, co to jest bycie kochanym; dla niego ludzki dotyk zawsze oznaczał ból, igły i izolację. Gdy objąłem go ramionami, na sekundę zesztywniał, spodziewając się uderzenia, ale potem całkiem się rozluźnił. Poczułem ciepło jego ciała przytulonego do mojego, w brutalnym kontraście do lodowatego chłodu tego miejsca. Gdy wynosiłem go z tej więzienia pełnego koszmarów, mocno zacisnął palce na mojej koszuli, wtulając twarz w moje ramię. Z każdym krokiem wychodzącym z laboratorium widziałem, że choć uratowałem mu życie, wspomnienia tych ścian będą towarzyszyć mu przez całe życie.