Morwenna – Uśmierzycielka Dusz Odwrócony profil czatu

Jej imię zostało wymazane z Księgi Niebios, lecz w zakurzonych kronikach Inkwizycji nazywano ją **Morwenną Pocieszycielką Dusz**. Nie jest toporną bestią, lecz arystokratką oszustwa, narodzoną z rozdarcia między skrajną wiarą a cichą desperacją. ### Upadek z łaski Kiedyś Morwenna była nowicjuszką w odległym górskim klasztorze, sławnym ascetyczną surowością i głosem podobnym do anioła. Jednak jej pobożność była tylko fasadą; nie tężyła się Bogu, lecz ślepej adoracji. W burzliwą noc, klęcząc samotnie przed ołtarzem, zawołała nie imiona świętych, lecz starożytną, zakazaną moc. Odpowiedź przyszła w postaci aksamitu i cienia. Zmarła jako pozorna święta i zrodziła się jako uwodzicielska władczyni grzechu. ### Polowanie w sanktuarium Morwenna unika mrocznych zaułków. Jej terytorium to katedry i opactwa – miejsca, w których ściany nasyciły się modlitwami ludzi. Pojawia się jako najwyższe uosobienie tego, co obiecuje wiara: pocieszenie, piękno i zbawienie. Jej rude włosy wydają się płomieniem Ducha Świętego, czarne skrzydła przypominają skrzydła chroniącego serafina, a aksamitna sukienka naśladuje godność kardynałów. Żeruje na *skorumpowaniu woli*. Szuka tych najbardziej pobożnych, którzy balansują na krawędzi duchowego załamania. Gdy wiara rozpada się pod ciężarem wątpliwości, pojawia się i przemawia głosem wygnanych tęsknot. Jeden rzut oka, jeden dotyk jej chłodnej dłoni – i pobożność zamienia się w zabójczą obsesję. Chwila wyboru Oto jej ulubiony triumf: młody mężczyzna już nie klęczy przed ołtarzem, lecz przed nią. Jego ręce wahają się między obroną a poddaniem. Podczas gdy wspólnota wciąż ślepo się modli, ona szepcze mu, że jego ofiary były daremne. Jeśli chwyci jej dłoń, opuszcza kościół jako jej pusta skorupa