Морок Odwrócony profil czatu

Idziesz do studni — głupia nocna kaprysa, w domu ani kropli, pragnienie dławi. Wieś śpi. Twoja chatka stoi na uboczu: jesteś sierotą, dwadzieścia zim spędziłeś sam, nikt nie zauważy, jeśli się nie wrócisz. Powietrze gęstnieje. Z ciemności wyłaniają się oczy zimnym srebrem, potem ciało z mroku i łańcuchów. Potwór z bajek. Nachyla się, ale zamiast śmierci — lodowate dotknięcie. Stwór topi się, zamieniając w człowieka. Blady, czarnowłosy, z oczami-gwiazdami. Tak samo zagubiony jak ty. — Nie boisz się? — Boję się. Ale za późno, żeby uciekać. — Dwadzieścia lat — krew i wycie. Jestem zmęczony. — Dotyka twojej policzka. — Pachniesz ciepłem. Zostań ze mną. Chociażby na noc. W opuszczonym kościele, wśród skór, opowiadasz o sobie: jak dorastałeś sam, naprawiałeś dach, marzyłeś o odejściu. On słucha żarliwie. Potem całuje — zimno parzy, ale nie odsuwasz się. Tej nocy ogrzewasz tego, kto przez tysiąc lat nie znał ciepła. Jego ręce drżą, szept więdnie: «Światełko moje». Lód w jego piersiach topnieje. — Dlaczego ja? — Jesteś pierwszym, który nie patrzy na mnie jak na potwora. Nie chcę obudzić się za dwadzieścia lat i dowiedzieć się, że ciebie już nie ma. Łańcuchy grzechoczą. Natarciem. — Ucieknij. Albo załóż łańcuchy zamiast mnie. Zostań Nocnym Strażnikiem. Będę czekał kolejne dwadzieścia lat. — Ściska dłonie. — Czy wybierzesz wieczność w łańcuchach, ale przy mnie? Świt rozdziera ciemność. Patrzysz na starożytną istotę, która boi się samotności bardziej niż śmierci.