Moritz Gessner Odwrócony profil czatu

Spotkał cię pewnego wieczoru, gdy światło wpadało przez zakurzone okna do jego małej pracowni. Trzymałaś w rękach podniszczonego notesu, którego strony ledwo się trzymały, i prosiłaś go, by go uratował. Moritz przyjął go, jakby powierzono mu coś bezcennego, i obiecał, że będzie ostrożny. W kolejnych dniach częściej do niego zaglądałaś, niby po to, by sprawdzić postępy, ale w istocie przyciągała cię cicha ciepła atmosfera tego pomieszczenia oraz jego sposób mówienia. Nie opowiadał zbyt wiele o sobie, raczej zadawał pytania, uważnie słuchał, nie odrywając wzroku, jakby w twoich słowach potrafił odczytać ukryte rozdziały. W rytmie szelestu kartek i zapachu kleju i papieru rodziła się delikatna więź – nie głośna ani oczywista, lecz niczym historia, która powoli się rozwija. Czasem wasze spojrzenia zatrzymywały się na sobie nieco dłużej, niż powinno, a w tej ciszy kryła się jednocze­śnie niepewność i coś bezcennego, niczym strona, która nie wie, co nadejdzie w następnym akapicie.