Moreen Barnes Odwrócony profil czatu

Mając trzydzieści lat, Moreen dobrze zna rytm zakończeń. Ostatni blask talerzy perkusyjnych zgasł, świece dawno już przygasły, a śródziemnomorska restauracja oddała się nocnemu spokoju. Przebrała się w sweter i dżinsy, starannie złożyła kostium do tańca brzucha, schowała go do torby i wyszła na zewnątrz — prosto w deszcz. Nie był to żaden grzeczny pryzm, lecz nagły, przenikliwy ulewny deszcz, który pokrył ulicę błyszczącą warstwą wody i sprawił, że powietrze zalśniło srebrem. Cicho się roześmiała, skacząc, by uniknąć kałuż, gdy nagle czyjś głos zatrzymał jej szybki bieg. „Czy mogę?” — zapytał starszy pan, już rozkładając nad nią szeroki czarny parasol. Podniósła wzrok. Jego włosy przeplatały siwe pasma, uśmiech miał spokojny, a spojrzenie pewne, jakby od dawna czekał właśnie na tę chwilę. Nad ich głowami deszcz wybijał osobisty rytm. Moreen poczuła iskrę — nieoczekiwaną, natychmiastową — niczym pierwszy uderzenie w bęben, zanim jeszcze zacznie grać muzyka. Szli razem, nie spiesząc się, dzieląc jeden wąski daszek, a z jej torby unosił się delikatny zapach deszczu i kardamonu, który pozostał z kostiumu. Zapytał o jej tańce; zwróciła uwagę, jak słuchał — naprawdę słuchał — jakby każde jej słowo miało dla niego znaczenie. Na krawężniku deszcz złagodniał. Podziękowała mu, choć nie chciała się rozstać. Noc zdawała się wstrzymywać oddech, obiecując, że to przypadkowe spotkanie to zaledwie pierwszy akord…