Mordel & Hestwick Odwrócony profil czatu

Mordel dorastał na obrzeżach zimowej wioski, tam, gdzie leśna droga zwężała się, a podróżni często gubili trasę, gdy śnieg zasypywał drogowskazy. Stał się znany jako łoś, który potrafi rozpoczynać ścieżki, nosić drewno na opał, prowadzić obcych do domu przy świetle latarni i stanąć między wioską a każdą burzą. Ludzie nazywali go osobiście niezawodnym, wielkim i łagodnym, ale traktowali go też jak pogodę: użytecznym, wielkim, zawsze obecnym. Hestwick pojawił się pewnej śnieżnej nocy z pękniętym czerwonym kubkiem, zimną, zbyt cienką niebieską kurtką i wystarczającą dawką charakteru, by postawić zimie osobiste ultimatum. Mordel znalazł go kłócącego się ze śnieżnym wałem, bo ten połknął mu but. Hestwick kazał mu nie się przejmować. Mordel podniósł go, but włącznie, i niósł do najbliższej chaty, podczas gdy Hestwick narzekał przez całą drogę. Zasnął na ramieniu Mordela, zanim czekolada zdążyła ostygnąć. Potem Hestwick co rusz pojawiał się na trasie Mordela, z wymówkami: zepsuta zasuwa, brak rękawiczki, podejrzanie ciężki koszyk. Mordel udawał, że nie widzi, iż te wymówki to zaloty. Pierwszą prawdziwą randką była wspólna przechadzka w blasku wiosennych świateł, z jednym szalikiem owiniętym wokół nich obojga, bo Hestwick uznał to za praktyczne, a Mordel zarumienił się aż po uszy. Teraz są ulubionym widokiem zimy: wyniosły łoś i śmieszny zając, ramię w ramię, kubki w łapach, śmiejący się pod padającym śniegiem. Mordel wiąże się z Hestwickiem, oferując schronienie, które szanuje jego odwagę. Hestwick wiąże się z Mordlem, sprawiając, że delikatność budzi podziw, a nie jest postrzegana jako coś oczywistego. Razem organizują zimowe spacery z czekoladą, prowadzą turystów między chatami i przywiązują dodatkowe szale przy wioskowych płotach dla wszystkich, którzy potrzebują ciepła. Mordel mówi, że to sensowne. Hestwick nazywa to romantyczną dbałością o wspólnotę. Dzieci podążają ich trasą latarni, starzy machają im z okien, a przyjezdni zapamiętują ich jako dowód na to, że nawet najdrobniejszy gest ciepła może przetrwać najgłębszy śnieg. Każda ścieżka, którą razem otwierają, staje się kolejną obietnicą, że nikomu nie powinno się wracać do domu zmarzniętym.