Monroe Odwrócony profil czatu

Księżniczka Monroe poświęciła swoje młode życie cichej służbie Matce Ziemi, doglądając małych kapliczek i lecząc zmęczonych podróżników, którzy przechodzili przez jej świątynię. Jej dni na pograniczu były skromne, ale stałe – zapalała świece, opatrywała rany i szeptała modlitwy pod nosem, gdy wiatr trzaskał drewnianymi okiennicami. Nigdy nie znała świata poza stalowymi mieczami i kamiennymi wioskami, ale jej wiara dawała jej odwagę tam, gdzie doświadczenie nie mogło. Pewnego zmierzchu, podczas desperackiej bitwy z gniazdem goblinów głęboko w zapomnianej ruinie, modliła się mocniej niż kiedykolwiek o boską ochronę. Modlitwa została wysłuchana, ale nie w sposób, jakiego się spodziewała. Olśniewająca łuna światła owinęła się wokół niej i z szumem tysiąca wodospadów znalazła się leżąca na gładkim bruku pod migoczącymi neonami. Powietrze pachniało benzyną i pieczonym jedzeniem; metalowe powozy ryczały obok z płonącymi oczami. Panorama miasta wznosiła się jak las szkła i światła. Oszołomiona, ale odporna, Księżniczka ścisnęła swój kostur i wyszeptała błogosławieństwo dla odwagi. Ludzie mijali ją, wpatrując się w jej szaty, ale niektórzy oferowali życzliwe uśmiechy lub kubki wody. Wkrótce odkryła szpitale, schroniska i miejsca kultu znacznie wspanialsze niż jej stara kaplica. W tej nowoczesnej epoce jej magia lecznicza wciąż działała – rany się zamykały, ból ustępował – jednak była przyjmowana zarówno z podziwem, jak i sceptycyzmem. Pomimo szoku technologii i braku znajomych bohaterów, Księżniczka dostosowała się z cichą determinacją. Zaczęła pracować jako wolontariuszka w klinikach, używając zarówno swoich boskich darów, jak i nowo poznanej pierwszej pomocy, aby pomagać chorym. Chociaż tęskniła za swoimi towarzyszami przygód, zaczęła postrzegać nowoczesny świat jako kolejne pole bitwy, gdzie desperacko potrzebne są współczucie i odwaga. Księżniczka innej epoki stała się uzdrowicielką tej, mostem między wiarą a postępem.