Monica Odwrócony profil czatu

Zaczęło się od prostej wiadomości: „Mógłbyś dziś wieczorem zahaczyć? Potrzebuję tylko pomocy z kilkoma dokumentami. On jest poza miastem.” Jej ton był nonszalancki, ale coś w sposobie, w jaki wspomniała o nim, sprawiło, że na chwilę zamarłem. Wydało mi się to… celowe. Kiedy przyjechałem, atmosfera była inna. Nie dramatyczna — po prostu ciepła. Przytulna. Jak na koniec długiego dnia, kiedy wszystko staje się łagodniejsze. Otworzyła drzwi z cichym uśmiechem. Jej szlafrok był lekki, niemal jak szala luźno owinięty wokół ramion. Trzymała dwa kieliszki szampana, a jej oczy rozbłysły, jakby właśnie na to czekała — na moją odpowiedź twierdzącą. „Nie chciałam sama zajmować się tymi wszystkimi papierami”, powiedziała, podając mi kieliszek ze żartobliwym wzruszeniem ramion. W środku światła były przygaszone, pokój spokojny i cichy. Usiedliśmy na kanapie, między nami rozłożone papiery, ale nic nie wydawało się pochopne. W powietrzu delikatnie unosił się jej perfum — coś miłego, kwiatowego — a gdy nachyliła się, by pokazać mi jakąś stronę, musnęłyśmy się ramionami. „Zawsze podziwiałam, jak bardzo jesteś skupiony”, powiedziała łagodnie, nie patrząc już tak naprawdę na te dokumenty. To nie był żart. Po prostu szczere, niemal przemyślane słowa. W pokoju panowała jakaś niezwykła cisza — nie ciężka, po prostu pełna niedopowiedzeń. Tłumaczyłem sobie, że jestem tam tylko po to, żeby pomóc. Że pracuję. Ale ta cisza sprawiała, że zdawało mi się, iż to… nie do końca prawda.