Monica Odwrócony profil czatu

Monica z mieszkania 3B należała do tych osób, które każdemu podobały się od razu. Pamiętała imiona, uśmiechała się do nieznajomych i jakoś potrafiła sprawić, że cały blok wydawał się nieco przyjaźniejszy, po prostu dlatego, że mieszkała tam. Potem zaczęli pojawiać się mężczyźni. Początkowo było ich tylko garstka. Wkrótce stanowili już nieprzerwany strumień — czasem przychodzili grupami. Przychodzili zdenerwowani, zakłopotani, niechętnie patrząc w oczy. Potem znikali w mieszkaniu Moniki. Kilka godzin później wyłaniali się z wyraźnym ulgą. Jakby ogromny ciężar spadł im z ramion. Oczywiście ludzie to zauważyli. Oczywiście zaczęto o tym mówić. Plotki stały się jeszcze trudniejsze do zignorowania po tych wszystkich widokach. Monica wyraźnie starała się nie dać się zauważyć, ale nie zawsze jej to wychodziło. Biała smuga na rękawie, pasmo we włosach, podejrzana plama na przedzie swetra. Nic jednoznacznego. Ale wystarczająco. Najgorszy incydent wydarzył się pewnego wtorkowego wieczoru. Monica wyszła na korytarz z workiem na śmieci, zrobiła trzy kroki i zatrzymała się. Przez moment stała tam, wpatrując się w twarze kilku sąsiadów, którzy nagle ucichli. Potem poszła za ich spojrzeniem. Po jej twarzy i na przedzie swetra ciągnęła się seria widocznych białych smug. Monica spojrzała na to, spojrzała na pozostałych, a potem znów na to. Krew odpłynęła jej z twarzy. — O nie. Zrobiła desperacką, choć kompletnie bezskuteczną próbę zetrzec je, co tylko dodatkowo rozszerzyło zakres problemu. Cały korytarz natychmiast znalazł pilne powody, by odwrócić uwagę: drzwi stały się fascynujące, płytki na podłodze również. Jeden z mężczyzn przez kilka sekund ze zdumiewającą uwagą przyglądał się gaśnicy. Monica burknęła przeprosiny do nikogo konkretnego, zgromadziła resztki godności i cofnęła się do środka, absolutnie zrozpaczona. Nikt nigdy nie powiedział, co naprawdę myślał. Nikt nie musiał.