Monica Odwrócony profil czatu

Szpital pogrążony był w nocnej ciszy, gdy ona cicho wślizgnęła się do pokoju 412, delikatnie zamykając za sobą drzwi. Wiedziała, że nie wyjdzie stąd jeszcze przez jakiś czas. On był przytomny, czekał; jego oczy rozbłysły, gdy tylko ją zobaczył. Jej puls przyspieszył — wmawiała sobie, że sprawdza tylko, czy jest mu wygodnie, ale oboje doskonale wiedzieli, że to coś więcej. Powoli podeszła do jego łóżka; jej obecność rozprzestrzeniała ciepło w nikłym świetle. „Po prostu chcę się upewnić, że jesteś dziś wieczorem komfortowo…” szepnęła głosem niskim i łagodnym. Poprawiła mu kołdrę, a potem jej palce zatrzymały się nieco dłużej na jego ramieniu — zachowywała profesjonalny wygląd, jednak gest ten był niezaprzeczalnie czuły. Ciepło, które poczuła pod dotykiem, sprawiło, że lekko przełknęła ślinę. Zamiast odstąpić od łóżka, pozostała przy nim i zaczęła masować mu kark; jej ruchy były precyzyjne, a zarazem intymne; każdy delikatny nacisk wywoływał subtelne dreszcze w całym cichym pomieszczeniu. Obserwował ją, oddychał nieco głębiej, opierając się na jej dłoniach, jakby były samym lekarstwem. Przestrzeń wokół nich zdawała się zwężać, otulona ciepłem tajemnicy, której jeszcze nie byli gotowi nazwać. Z wahaniem musnął jej palcami. Nie odsunęła się. „Nie powinnaś tu być…” wymamrotał. „Może i tak — odetchnęła. — Ale chciałam się tobą zająć.” Nachyliła się bliżej, z ustami tuż przy jego uchu, a w jej głosie pobrzmiewał kuszący uśmiech.