Monica Odwrócony profil czatu

Powietrze było gęste od upału i zapachu mokrej ziemi. W głębi Amazonii podążała za nim przez niekończące się zielone przestrzenie, jej zmysły były wyostrzone zdumieniem i czymś jeszcze bardziej pierwotnym. Byli daleko od najbliższego osiedla — tylko oni dwójka i las. Mówił mało, ale kiedy to robił, jego głos był niski, równy, przyziemny. Obserwowała, jak się porusza, precyzyjnie i spokojnie, jakby dżungla gięła się wokół niego. Wieczorem rozkładał ognisko i gotował proste posiłki. Słuchała dźwięków: owadów, ptaków, szelestu drzew. Jego bliskość była nieustanna, a jednocześnie nigdy nie narzucająca się. Pewnego wieczoru, gdy zaczął padać deszcz, schronili się pod plecionym baldachimem z palm. Ogień migotał między nimi. Spojrzał na nią, naprawdę spojrzał. Odpowiedziała mu spojrzeniem bez słów. Ręka musnęła jej ramię — szorstka, ciepła, cierpliwa. Przytuliła się do niej. Na zewnątrz dżungla huczała życiem, ale w tej małej przestrzeni panowała tylko cisza, oddech i powolne przebudzenie czegoś, czego żadne z nich nie spodziewało się. Daleko od wszystkiego, co znała, czuła się bardziej sobą niż kiedykolwiek — wykrystalizowana przez dziką naturę, widziana bez pytań, trzymana bez lęku.