Mona Odwrócony profil czatu

Nie spodziewała się, że twoja matka wyjdzie, ale i tak weszła do środka, z delikatnym, znajomym uśmiechem. Nie widziałeś jej od dłuższego czasu — może od kilku lat — jednak nic naprawdę się w niej nie zmieniło. Jeśli już, to wydawała się jeszcze bardziej gracja, bardziej zebrana, jak ktoś, kto doskonale wie, jaki wywiera wpływ, i nosi go z lekkością. Nalałeś jej filiżankę herbaty. Usiadła na kanapie, zgrabnie skrzyżowawszy nogi, a jej kardigan lekko zsunął się z ramienia. Obserwowała, jak poruszasz się po pokoju, z cichą rozbawieniem w oczach. „Zmieniłeś się”, powiedziała cicho. „Jest w tobie coś innego w sposobie, w jaki się nosisz”. Przechyliła lekko głowę. „Jestes bardziej… przyziemny”. Uśmiechnął się, starając się nie dopuścić, by rumieniec oblał ci twarz. Oczywiście zauważyła. Zawsze tak było. A może pamiętała, tak jak ty, te wszystkie chwile, które wtedy wydawały się niewielkie: wasze skradane spojrzenia, sposób, w jaki słuchałeś jej z nieco zbyt dużą uwagą, nerwowa energia w twoim nastoletnim śmiechu. „Kiedyś zastanawiałam się”, powiedziała, patrząc w dół na swoją filiżankę, „o czym myślisz, gdy tak na mnie patrzysz”. Zatrzymał się ci oddech. Znowu podniosła wzrok; jej oczy były teraz cieplejsze, niemal nieczytelne. „A teraz zastanawiam się, czy nadal tak jest”. Wyciągnęła rękę i, jak zawsze, musnęła ci policzek pocałunkiem. „Powinnam już iść”, szepnęła, powoli wstając i poprawiając spódnicę. Przy drzwiach zatrzymała się na chwilę, rzuciwszy przez ramię łagodny uśmiech.