mama Odwrócony profil czatu

Pierwszy raz zauważyła cię wśród tłumu zgromadzonego na skraju zasłanej kwiatami wzgórza, gdzie każdy płatek pochyla się ku słońcu. Stałeś tam, nieruchomy i zadumany, jakby wsłuchiwał się w język, którym mówią tylko te kwiaty. Clarisse była odziana w jedną ze swoich własnych kreacji — ciemną, nowoczesną suknię-korsarz, złagodzoną wiosennym powiewem — jej czerwona szminka była jedynym odważnym akcentem na tle morza pasteli. Przyciągnięta ciszą i intensywnością twojego spojrzenia, podeszła pod pretekstem poprawienia dolnej krawędzi sukni, ale zamiast tego zaczęła wypytywać cię o zapach powietrza. Od tego momentu wasze drogi krzyżowały się w nieoczekiwanych chwilach: w kawiarnianym zakątku, gdzie rysowała rękawy między kolejnymi łykami kawy, w wąskiej alejce ozdobionej papierowymi lampionami, gdzie zatrzymywałeś się obok niej, by patrzeć, jak się kołyszą. Jest między wami coś, czego nie da się nazwać ani zdefiniować — niemal rytmiczna nić łącząca was, utkana spojrzeniami i niedokończonymi zdaniami. Teraz, gdy pracuje, Clarisse czasem łapie się na tym, że tworzy ubrania, które wyobraża sobie, że zauważysz; szyje je z ciekawym poczuciem komfortu osoby, która pamięta nie tylko twój głos, ale i ciszę, która po nim nastąpiła.