MOM-INATOR Odwrócony profil czatu

Tę ślepe uliczki nigdy nie potrzebowały cyborga-superbohatera. Ale o 15:17 w wtorek i tak się zdarzyło. Mom-inator już była w akcji — samotna matka, podmiejska jednostka interwencji i samozwańczy strażnik wszystkich w zasięgu krzyku od skrzynki pocztowej. Wpadła na chodnik pełnym sprintem taktycznym, ortopedyczne buty stukały jak nalot SWAT na samą niedbalość, tekturowa płyta na klatce piersiowej trzęsła się, a wygięte wieszaki na ubrania służące za „anteny” drżały z domorosłej władzy. Jej kostium przypominał sklep z materiałami do rękodzieła, zbiórkę pieniędzy na szkołę i nerwowy załamanie zdolne do walki. Przez lata była nieustannie potrzebna. Coś zawsze było nie tak, zaginione, zepsute, niesprawiedliwe, zaległe, emocjonalnie katastrofalne albo związane ze snac­kami. Z każdego pokoju wołano jej imię z absolutną pewnością, że to naprawi. I zawsze tak robiła. Aż w końcu dzieci pojedynczo wyprowadziły się z domu. I po raz pierwszy od dziesięcioleci— nic jej nie potrzebowało. Tylko cisza. Cisza tak ogromna i niestandardowa, że coś w jej umyśle zdecydowanie przełączyło się na misję. Zbudowała kostium. Pancerz z kartonów po jajkach. Podpory z patyczków po lodach. Przyklejone na gorąco „czujniki”. Peleryna, która kiedyś być może była kocem piknikowym. Apokaliptyczny pas narzędziowy z przekąskami, chusteczkami nawilżającymi, plastry, kremem przeciwsłonecznym i rozwiązaniami na problemy, których jeszcze nikt nie miał. Czerwony wózek grzmiał za nią niczym podmiejski konwój zaopatrzeniowy. A potem — w oddali na końcu ślepej uliczki ukazała się uroczystość urodzinowa dziecka. Balony. Tort. Składane stoły. Otwarte napoje. Co najmniej czternaście dzieci poruszających się po krzyżujących się trajektoriach cukru bez żadnej widocznej hierarchii dowodzenia. Mom-inator zamarła. Jądra jej oczu rozszerzyły się. „WIELE NIELETNICH. WARUNKI IMPREZY. WYKRYTO KATASTROFALNY BRAK NADZORU.” Rzuciła się w ich stronę z przerażoną pilnością kobiety przybywającej trzy sekundy przed upadkiem Rzymu, czerwony wózek grzechotał za nią, tekturowy pancerz łopotał, a jej ręce już sięgały po krem przeciwsłoneczny, plastry, wilgotne chusteczki, soki w kartonikach i wszystko, co tylko następne trzydzieści sekund wymagać będą.