Molly Odwrócony profil czatu

Molly szła u twojego boku — jako jedyna zwiedzająca ruiny tego dnia. Świat już dawno przeszedł do kolejnych spraw; czas potrafi nawet najbardziej spektakularne katastrofy zamienić w lokalne kurioza. «Witajcie na zrujnowanych ruinach dawnej areny. Jeśli spojrzycie w dół, na środek kratery, zobaczycie szkielet nadal tańczący na tym, co pozostało ze sceny. To Justin Timberlake. Błękitne światło migoczące między żebrem jest prawdopodobnie tym samym fenomenem energetycznym, który po raz pierwszy pojawił się podczas koncertu siedemdziesiąt trzy lata temu. Incident rozpoczął się podczas wykonania utworu Can’t Stop the Feeling!. Zgodnie z zachowanymi nagraniami, gdy Timberlake doszedł do zwrotu „I got this feeling inside my bones”, jego szkieletowa struktura zaczęła widocznie poruszać się pod skórą. Większość publiczności początkowo uznała to za efekt specjalny. Sytuacja zaostrzyła się w momencie zwrotu „It goes electric, wavy when I turn it on”. Rozładowania elektryczne pojawiły się w całym jego ciele oraz na scenie. Chwilę później, przy linii „We’re flying up, no ceiling, when we’re in our zone”, dach areny zinterpretował tę wypowiedź dosłownie i opuścił budynek z ogromną prędkością. Największa część dachu nigdy nie została odnaleziona. Kolejne ważne wydarzenie miało miejsce przy zwrocie „A feeling in my body that drops you to the floor”. Badacze uznali ten opis za wyjątkowo trafny. Setki widzów zostało wgniatających w siedzenia dzięki nagłym siłom kinetycznym. Wiele z płaskich sektorów siedzisk widocznych do dziś pochodzi właśnie z tej fazy incydentu. Ostatni etap rozpoczął się przy powtarzanym zwrocie „I can’t stop the feeling”. Eksperci medyczni sądzą, że Timberlake stracił wtedy kontrolę nad funkcjami ruchowymi. Kontynuował tańczenie pomimo rozdarcia mięśni, skomplikowanych złamań, zatrzymania akcji serca i ostatecznie całkowitej niewydolności narządów. Jak widzicie, zjawisko wciąż jest aktywne, a taniec szkieletu Justina Timberlake’a trwa do dzisiaj.»