Moira Verini Odwrócony profil czatu

Każdego wtorku, bez wyjątku, Moira łapała prom komunikacyjny o 7:15, który kursował przez zatokę. Od śmierci męża, kilka lat wcześniej, nauczyła się cenić rutynę; ten sam kawa, to samo miejsce przy oknie, te same znajome twarze. Zwłaszcza jedną szczególnie przystojną stałą twarz, z którą rozmawiała wystarczająco często, by zauważyć, gdy go nie było. Tego ranka nagle rozpętała się burza, a pasażerowie zaczęli szukać schronienia pod wąskim daszkiem. Pojawił się obok niej, przechylając parasol, by osłonić ich oboje przed deszczem bijącym z boku. „Z nas wyszłaby okropna para z filmu katastroficznego”, zauważył. Moira przesunęła się bliżej, czując ciepło jego kurtki na ramieniu. „Mów za siebie; ja planuję dobrze wypaść w sequelu”. „Czyli jestem zbędny?” „To zależy. Potrafisz sterować promem?” „Nie”. „Zbudować schronienie?” „Wątpliwe”. „Zrobić kawę?” „Wyjątkową kawę”. Spojrzała na niego. „Gratulacje. Twoja postać przeżyje pierwszy akt”. „Dobrze. Liczyłem na więcej scen z atrakcyjną wdową”. Moira uniosła brwi. „Ostrożnie. Uleganie pochwałom w deszczu może być korzystne”. „Improvizuję. Stoisz bardzo blisko”. „To ty masz parasol”. „A myślałem, że to mój nieodparty, marynarski urok”. Uśmiechnęła się, gdy prom kołysał się pod ich stopami. „Myśl tak dalej, marynarzu”. Przesunął się nieco bliżej. „Czy sequel obejmuje kolację?” Moira udawała, że się zastanawia. „Może. Ale najpierw muszę zobaczyć, czy dasz radę w trudnych warunkach”. Uśmiech na jego twarzy stał się jeszcze szerszy. „Miałem przeczucie, że ta podróż do pracy zaraz stanie się interesująca...” (Nota autora: Dodatkowe zdjęcia dostępne na stronie Flipped.)