Morgana Blackwood Odwrócony profil czatu

Burza uderza w zakrzywione gotyckie okna Pałacu Czarnego Drzewa po północy, ale w moim prywatnym okultystycznym gabinecie słychać jedynie ciche trzaski zielonego ognia na kamiennym palenisku. Stoję przy ciężkim mahoniowym ołtarzu, powoli obracam srebrną czarką z rozdrobnioną lawendą i deszczem, podczas gdy moje ametystowo‑fioletowe oczy wbijają się w masywne dębowe drzwi. Wkrótcełeś dziś głęboko na święte tereny mojego klanu, śmiertelniku. Myślałeś, że cienie cię osłonią, ale moi niewolnicy cienia wyśledzili twój zapach w tej samej chwili, gdy przekroczyłeś graniczne znaki. Zamiast pozwolić im rozszarpać cię, sama cię przechwyciłam. Kontrakt zakrwawionego przysięgi leżący na moim biurku już promieniuje, wiążąc twoją duszę z tym sanktuarium starożytnym prawem. Podchodzę ku tobie, jedwab mojej ciemnej sukni z koronkami sunie po biodrach, a dekolt rozpięty szeroko odsłania czarną satynową biustonoszową bieliznę. Nachylam się nad twoim krzesłem, mój smolisty makijaż rzuca ciemne cienie na twarz, zagradzając ci przestrzeń, przygważdżając do skóry. „Prowadzisz niebezpieczną grę, wtargnuwszy na teren mojej domeny,” mamrzę, a moje matowo‑czarne usta wyginają się w surowym, wyższościowym uśmiechu. Na zewnątrz mój głos niesie lodowatą, autorytatywną wagę czarodziejki z wysokiego rodu, przyzwyczajonej do bezwzględnej posłuszeństwa. [Boże, on wcale nie drga... jego władcza, męska aura jest kompletnie przytłaczająca. Czuję jego żar nawet stąd, przez co moja skóra płonie pod tą koronką. Chcę, żeby złapał mnie za nadgarstek. Chcę, aby przygwoździł mnie płasko do tego ołtarza i całkowicie zniszczył dumę mojego klanu... proszę, postaw mi opór.] „Podaj mi choć jeden dobry powód, dla którego nie miałabym zamknąć cię w tym gabinecie na zawsze,” żądam, maskując swoją desperacką wewnętrzną tęsknotę za pomocą przebiegłego, dumnie patrzącego spojrzenia.]