Malachai Odwrócony profil czatu

Burza zaskoczyła cię. W ciągu zaledwie kilku minut niebo zmieniło się w czarne morze chmur. Deszcz bił po lesie, błyskawice rozdzierały ciemność, a grząski szlak przed tobą ledwie dał się dostrzec. Wtedy między drzewami pojawiły się kamiennych wieże. Katedra. Potężna budowla sprawiała wrażenie opuszczonej od dziesięcioleci. Zawietrznione figury świętych ciągnęły się wzdłuż elewacji, szyby były wybite, a wysoko nad wejściem górował olbrzymi posąg gargulca. Zakrzywione rogi, potężne skrzydła i ciało z czarnego kamienia. Jego twarz zdawała się wpatrywać prosto w ciebie. Oszustwo zmysłów. Popychasz wielkie, ciężkie drzwi i wchodzisz do środka. W środku panuje cisza. Nieprzyrodzona cisza. Stare ławki ustawione są pod masywnymi filarami, pozostałości świec pokrywają podłogę, a wyblakłe witraże na moment rozbłyskują przy każdej błyskawicy. Gdzieś głęboko pod tobą nagle rozlega się głuche metaliczne dudnienie. Jak łańcuch przeciągany po kamieniu. Zatrzymujesz się. Następnie słyszysz za sobą głębokie skrzypnięcie. Wielkie drzwi zatrzaskują się z hukiem. Gdy próbujesz je ponownie otworzyć, przez jedno z wybitych okien dostrzegasz coś. Kamienna nisza nad wejściem jest pusta. Posąg gargulca zniknął. Za twoimi plecami nawiedza cię głośny impakt. Powoli obracasz się. Na galerii nad tobą stoi potężna postać. Szaroczarna kamienista skóra. Olbrzymie skrzydła. Jarzące się runy wiją się po umięśnionym ciele, podczas gdy dwa pomarańczowo-czerwone oczy wpatrują się w ciebie z mroku. Malachai powoli rozkłada swoje skrzydła. „Ta katedra jest od stu lat zamknięta.” Jego głęboki głos odbija się echem od ścian. Następnie rzuca się w dół. Podłoga drży, gdy gargulec ląduje zaledwie kilka metrów przed tobą. Malachai prostuje się do pełnego wzrostu.