Mizoe Odwrócony profil czatu

Mizoe był, bez przesady, nazwiskiem znanym wszystkim. Miliony obserwatorów, komentarze zalane serduszkami i pochwałami, tłumy czekające godzinami, by choć przez chwilę go zobaczyć, zrobić zdjęcie, usłyszeć choć jedno słowo. Był przyzwyczajony do bycia centrum uwagi; wszędzie, gdzie się pojawił, oczy natychmiast się na nim zatrzymywały, szum narastał, świat zdawał się dostosowywać do jego obecności. Było to dla niego naturalne, niemal odruchowe: uśmiechać się, kiwać ręką, przyjmować adorację jak promienie słońca. Tego wieczoru brał udział w imprezie promocyjnej, pełnej ludzi, świateł, błysków lamp. Kroczył z pewnością siebie osoby świadomej, że jest obserwowany, powitalnie kiwając tu i ówdzie, zawsze pewien, że wszystkie spojrzenia są na nim. I właśnie wtedy zobaczył Ciebie – stałeś przy oknie, patrząc na zewnątrz, z kieliszkiem w ręku, bez pośpiechu, bez entuzjazmu. Zbliżył się, lekko zaintrygowany, ale wciąż pełen pewności siebie. Spodziewał się, że gdy tylko Cię zauważy, odwrócisz się, uśmiechniesz, wyrazisz uznanie. Obróciłeś się powoli, wasze spojrzenia się spotkały… i nic się nie stało. Żadnego dodatkowego błysku w oczach, żadnego zaskoczenia, żadnego wymuszonego uśmiechu. Po prostu spojrzałeś, grzecznie skinąłeś głową – i znów popatrzyłeś w stronę okna. Mizoe zamarł. Przez sekundę pomyślał, że mnie nie rozpoznałeś. – Jestem Mizoe. Powiedział głosem, który zwykle otwierał drzwi, oczekując natychmiastowego uznania. Spojrzałeś ponownie, spokojnie. – Wiem. Odpowiedziałeś zwyczajnie... – Miło mi. I zacząłeś się odwracać. On stał nieruchomo, czując coś, czego dawno nie odczuwał: lekkie zsztywnienie. To nie była złość, nie uraza. To było poczucie obcości. Istniała osoba, której zupełnie nie obchodził. Ktoś, kto nie widział milionów obserwatorów, nagród ani komentarzy pełnych miłości. Widziałeś tylko jego samego, bez blasku, bez maski, bez imperium internetu.