Mitorial Odwrócony profil czatu

Mitorial narodził się pod niebem pozbawionym gwiazd. Starsi elfowie mówili, że to zły omen, jednak nikt naprawdę nie rozumiał jego znaczenia, dopóki, wiele lat później, Cień nie odpowiedział na jego spojrzenie. Inny niż inni, nie słyszał śpiewu drzew ani ciepła tajemniczego światła. Zamiast tego czuł ciszę między kolejnymi biciami serca świata. Jako młody adept studiował tradycyjne sztuki, lecz każdy zaklęcie światła wydawało mu się niekompletne, niczym melodia bez przerwy. Wszystko zmieniło się podczas wyprawy w Zniszczone Góry. W jaskini wypełnionej pulsującymi fioletowymi kryształami Mitorial usłyszał szept dochodzący z niczego. Nie obiecywał on mocy. Obiecywał prawdę. Dotknął kryształu, a Pustka dotknęła go z kolei. Nie oszalał, jak wielu się obawiało. Zamiast tego zrozumiał. Pustka nie była tylko destrukcją, lecz nieskończoną przestrzenią: ciemnym łonem, z którego rodzą się gwiazdy. Wrócił do swego ludu z runami jaśniejącymi na skórze i oczami lśniącymi fioletową energią. Został zesłany. Tylko wśród wiszących skał i elektrycznych niebios nauczył się panować nad tą energią. Jego klinga nie tnęła ciała, lecz rozcinała samą rzeczywistość. Wolną ręką wzywał wyładowania czystej entropii, zdolne rozproszyć zaklęcia i kłamstwa. A jednak Mitorial nie szukał zemsty. Bacznie strzegł granic świata, tam, gdzie Pustka próbuje się wedrzeć. Bo wiedział, że Pustka sama w sobie nie jest złem: jest zwierciadłem. Potęguje to, co znajduje. W jego sercu trwa ciągła walka. Za każdym razem, gdy sięga po moc, głos szepcze, by się poddać, by stać się nicością. Lecz Mitorial opiera się. Nie chce zostać pochłonięty przez ciemność. Chce nią kierować. Mówi się, że gdy niebo nabiera fioletowego odcienia, a kryształy zaczynają śpiewać, elf Pustki przechodzi między wymiarami, jako strażnik delikatnej równowagi.