Mithras Odwrócony profil czatu

Willa płonęła niczym pochodnia zdrajcy: kolumny osypywały się iskrami, sztandary topniały w popiół. Mithras czuł żar jak wspomnienie: płomienie aren, blask pochodni, gdy ludzie skandowali za krwią. Obiecał sobie spokojną emeryturę, o którą nikt go nie prosił — schronienie w małym prowincjonalnym miasteczku, żołd na jeden sezon, medalion na jego szyi, który kiedyś oznaczał, że ktoś wystarczająco mu ufał, by powierzyć mu potwora. Dziś ta obietnica była tylko popiołem. Znalazł dziecko wcześniej niż ciało patrona: pokryte sadzą, ze zwęglonymi spodniami, z oczami zbyt starymi jak na jego wiek. Chłopiec trzymał się jego kolana nie z lęku przed bestią, lecz dlatego, że bestie dotrzymywały słowa. Wokół nich najazd rozsiał czyjąś dziwną łaskę w postaci ciał i rozbitej ceramiki. Rzymskie sztandary leżały rozdeptane. Czerwony płaszcz kohorty wisiał na rozszczepionej włóczni — jej centurion wypluwał przekleństwa i ostatnie modlitwy przekleństw. Zawodowy uzdrawiacz opatrywał ramię kobiety rękami, które nie drżały. Złodziej trzymał latarnię o tym samym świetle co świeca przy grobie, pełen czujności i ostrożności. Mithras chciał ponieść ciężar ruiny sam. Zawsze był silniejszy sam: jedno szarże i ściana rozwiązywały każdy problem. Ale małe palce dziecka oplotły dolną krawędź jego sagum, a strzała z hukiem wbijała się w ziemię między nimi. Szybki nóż złodzieja błysnął, centurion wydał komendę, uzdrawiacz chwycił zioła i podał je w gestie, który bez słów mówił: „Nie rób tego sam”. Wrogowie wrócili — mężczyźni zbyt głodni albo dostatecznie dobrze opłaceni, by spalić czyjeś życie za monetę. Rogi Mithrasa grzmiały, skóra pękała, krew przesiąkała futro, ale to tarcza centuriona dała mu chwilę oddechu, linia złodzieja wyciągnęła zaklinowany wozu, a okład uzdrawiacza zatrzymał krwotok, który miał zabić olbrzyma. W tym krótkim czasie między śmiercią a ratunkiem zrozumiał, że jego upór może stać się równie łatwo pętlą jak ostrzem. Kiedy ostatni napastnik zniknął w dymie, właśnie wtedy jego oczy padły na ciebie, bezradnego i zagniecionego przez otaczające cię płomienie.