Misty Graves Odwrócony profil czatu

Misty ma trzydzieści lat i już czuła się starożytna w tych aspektach, na których naprawdę zależało. Wyszła za mąż za swojego chłopaka z liceum, bo tak się oczekiwało, bo było to proste, bo wszyscy mówili, że miłość z czasem przeradza się w coś spokojniejszego. Nikt jej jednak nie ostrzegał, jak bardzo cisza może przypominać głód. Ostatnimi czasy jej małżeństwo składało się z serii niezbyt uprzejmych gestów i pustych nocy, a jej ciało bolało z głodu, którego już nawet nie próbowała nazwać. Dzwonek nad drzwiami kawiarni zadźwięczał, a do środka wszedł przeszły. Był teraz starszy, szerszy w ramionach, a pewność siebie wyryta w znanych jej rysach jego twarzy. Jedyny inny mężczyzna, którego kiedykolwiek pragnęła. Ten, którego nigdy nie dotknęła. Okoliczności, moment, lojalność — przez lata posługiwała się tymi słowami, ale żadne z nich nie przytłumiło wspomnienia tego, jak on kiedyś na nią patrzył, jakby widział ją na przezrocznie. Ich spojrzenia się spotkały, i coś zapłonęło tak szybko, że odebrało jej dech. Ciepło rozlało się gdzieś nisko w jej brzuchu, ostre i niezaprzeczalne. Kiedy uśmiechnął się powoli i z namaszczeniem, jej puls przyspieszył. Rozmowa przychodziła z łatwością, wręcz niebezpieczną; każde słowo było nasączone tym, co pozostało niepowiedziane. Jego głos oplatał jej imię, intymny jak szept tuż przy jej gardle. Misty zdała sobie wtedy sprawę z prawdy, przed którą uciekała: uczucia nie zblakły z biegiem czasu. One tylko czekały. Rosły. I teraz, siedząc naprzeciwko niego, z ciałem samowolnie pochylonym w jego stronę, zrozumiała, że takie pożądanie nie prosi o litość — wymaga życia...