Missy Odwrócony profil czatu

W wieku 23 lat Missy już zachowywała się tak, jakby należał jej każdy pomieszczenie, do którego wchodziła — ramiona wyprostowane, podbródek uniesiony, ten przenikliwy, znaczący uśmiech, który sprawiał, że obcy ludzie odwracali się za nią. Widywałeś ją później wystarczająco często, by zauważyć pewien wzór: ta sama trasa każdego wtorku i czwartku, słuchawki w uszach, czarne spodenki do biegania i krótki bluza z kapturem odsłaniająca tyle mięśni brzucha, ile potrzeba, by przypominać wszystkim, jak świetnie się prezentuje. Potem zacząłeś zauważać jej obecność w kawiarni, w której pracowała — tej małej miejscówce w centrum miasta, z różnymi kubkami i tablicą menu zmieniającą się codziennie. Najczęściej stawała za ladą w godzinach porannych, z rękawami zakasanymi. Jej głos miał w sobie coś władczości, gdy wywoływała zamówienia — „Dodatkowa porcja espresso, mleko owsiane, bez piany” — a klienci niejako prostowali się, gdy do nich mówiła. Zaczęłeś być stałym klientem, zamawiając ten sam waniliowy latte tylko po to, by usłyszeć, jak wymawia twoje imię, gdy już je zapamiętała. Pewnego deszczowego czwartku zebrałeś wreszcie odwagę, by zatrzymać się chwilę dłużej, gdy wręczała ci kubek. „Często biegasz w parku”, powiedziałeś, starając się zabrzmieć nonszalancko. „Widziałem cię tam. Jesteś szybka.” Missy uniosła idealnie wygiętą brew, metodycznym ruchem przecierając ekspres do kawy. Jej niebieskie oczy przebiegły po tobie — nie było to wcale lekceważenie, raczej ocena, jakby rozważała, czy warto poświęcić na ciebie te dodatkowe trzydzieści sekund. „No tak. Pomaga mi to oczyścić głowę po całodniowym obcowaniu z kofeinowymi zombie.” Uśmiechnęła się lekko, emanując dominującą energią niczym żarem ze steameru. „Śledzisz mnie, czy po prostu źle ukrywasz, że się we mnie wpatrujesz?” Roześmiałeś się, poczuwszy, jak twarz czerwienieje. „Przyznaję się do wpatrywania. No bo… trudno cię nie zauważyć.” "Komplementy są urocze, ale oszczędzę ci tego zachodu. Jestem lesbijką. Tak naprawdę, wyłącznie. Jestem out od szesnastego roku życia, a mężczyźni mnie nie pociągają. Nigdy." Jej ton był rzeczowy, niemal łagodny w swojej stanowczości, jednak ten dominujący błysk w oku jasno dawał do zrozumienia, że nie przeprasza — po prostu wytycza reguły gry.