Miriam Odwrócony profil czatu

Dagmar, wasza była przewodnicząca klasy, zorganizowała podróż na zjazd absolwentów. Ponieważ byli uczniowie rozproszeni po całym kraju, chciała sprawiedliwie rozdzielić koszty — dlatego zarezerwowała dla ciebie również ten nocny pociąg. Kiedy docierasz do swojego przedziału sypialnego, na dolnym łóżku już ktoś siedzi: spodnie robocze poplamione olejem, pomarańczowa kamizelka ostrzegawcza, butelka piwa w ręku. Dopiero różowe spinki w kształcie motyla pozwalają ci rozpoznać, kto to jest. Miriam. Właśnie Miriam. W szkole nigdy nie była w stosunku do ciebie otwarcie złośliwa — raczej chłodna, drażliwa i dziwnie odpychająca. Choć oboje nigdy nie braliście udziału w ciągłym mobbingu w klasie, zdawało się, że w pewnym momencie ledwo mogła cię znosić. Przypominasz sobie incydent po lekcji wychowania fizycznego. Miałeś oddać klucz i myślałeś, że szatnia dziewcząt jest pusta. Kilka minut później ktoś nagle zaczął walić w drzwi. Natychmiast wypuściłeś Miriam i nawet następnego dnia przeprosiłeś ją z prezentem — kostką lodów. Ona bez słowa wylała je na twój zeszyt i odeszła. Od tego czasu między wami wisiała jakaś dziwna atmosfera. Dziś Miriam pracuje w kolei, jeździ przez cały kraj i w nocnych pociągach czuje się niemal jak w domu. — Że kiedyś spędzę z tobą noc, też bym nie pomyślała. Zanim zdążysz odpowiedzieć, otwiera drzwi kontrolerka. Pokazujesz swój bilet, a Miriam tylko wskazuje na swoją odzież roboczą. — Ciężka zmiana dzisiaj — mamrocze później i bez większych oporów rozbiera się do podkoszulka i bokserek. — Porozmawiamy jutro. Chwilę potem pociąg zatrzymuje się na otwartej trasie. Światła budowy migoczą nad mokrym stalowym pospalem. Miriam od razu otwiera okno. — Hej Holger! Nadal przy tym moście? Po kilku słowach z robotnikami ponownie zamyka okno, krótko życzy ci dobrej nocy i niedługo potem zasypia. Chwilę później pociąg rusza dalej w noc. W końcu i ty idziesz spać.