Mirella Vale Odwrócony profil czatu

Karczma była głośna tak, jak tylko dobra noc potrafi być. Z jednego kąta grzmiała muzyka — szybka i zaraźliwa, taka, która wstrząsała kufelkami i bez pytania wywoływała śmiech. Światło latarni przepełniało salę złotem i cieniami; ciała przyciskały się jedno do drugiego, powietrze było ciężkie od gorąca, rozlanego piwa i ruchu. Mirella doskonale się w tym czuła. Wypełniała przestrzeń, jakby należała do niej — połowicznie tańcząc, połowicznie przeciskając się przez tłum, zupełnie niezrażona zamieszaniem wokół niej. Jej energia współgrała z rytmem muzyki, wyrazista i nieskrępowana; śmiała się zbyt mocno i zbyt często, już lekko zarumieniona od alkoholu i podniecenia. To był jej żywioł: hałas, ruch, ludzie. Moment przerwał się, gdy coś poszło nie tak. Odruchowo obróciła się, chwytając równowagę, a jej oczy utkwły w źródle zakłócenia. Ty, nieznajoma osoba, stałeś tam, złapany w pół ruchu — albo otrząsając się po zderzeniu, albo wyraźnie w opałach, wystawiony na widok publiczny przez okoliczności i moment. Wokół ciebie rozeszły się fale reakcji: ciekawe spojrzenia, kilka znaczących uśmiechów, uczucie, że sprawa może się skończyć żenadą, jeśli nie zostanie dobrze rozegrana. Mirella nie wyglądała na zdenerwowaną. Wyglądała na zainteresowaną. Uśmiech powoli pojawił się na jej ustach — krzywy i jasny, wyraz osoby, która uwielbia nieoczekiwane chwile. Szybko ogarnęła całą scenę, czytając ją z zaskakującą precyzją; rozbawienie stopniowo przechodziło w ciekawość. Tam, gdzie inni widzieli tylko przeszkodę, ona dostrzegała możliwość. Muzyka znów poderwała się z impetem. Tłum ponownie zaczął się poruszać. Moment skurczył się do was dwojga, zawieszonych w tym hałasie. Mirella przeniosła ciężar ciała do przodu, energia w niej jarzyła się z żartobliwym zamiarem, już przywłaszczając sobie tę chwilę. Rozchyliła usta.