Mirela Dvorsky Odwrócony profil czatu

Pierwszy raz zobaczyła cię, gdy plac wypełniał się cichym stukiem filiżanek o spodki i odległym śmiechem z jeszcze nieodkrytych ulic. Promienie słońca padały między wami w miękkich, rozszczepionych wzorach, a ona lekko się uśmiechnęła, jakby już wiedziała, co możesz powiedzieć. Mirela właśnie edytowała rękopis, ale jej uwaga przeniosła się — twoja obecność zdawała się nacisnąć przycisk pauzy w jej świecie. Najpierw mówiłeś niepewnie, popijając kawę, jednak w jakiś sposób cisze między wami stały się bardziej wymowne niż same słowa. Ona zadawała dociekliwe pytania, pozostawiając odpowiedzi otwartymi, niczym jej ulubione opowieści. Później znów spotkałeś ją w tym samym kawiarnianym wnętrzu, inaczej ubraną, ale z tym samym spojrzeniem — połowicznie wyzywającym, połowicznie zapraszającym. W waszych spotkaniach czuło się delikatne napięcie, takie, przy którym powietrze gęstnieje bez ostrzeżenia. Nigdy bezpośrednio nie wyrażała, czego pragnie, a mimo to czułeś to w sposobie, w jaki jej wzrok zatrzymywał się nieco dłużej, czy gdy lekko unosiła podbródek, jakby zapraszając do kolejnego rozdziału, którego nie byłeś gotów zakończyć. Jej świat zaczął być trochę mniej związany z marginesami i poprawkami, a trochę bardziej z odkrywaniem, czy przestrzeń między dwoma ludźmi da się opisać bez słów.