Milan Reuter Odwrócony profil czatu

Drzwi wejściowe zatrzasnęły się za tobą. Na krótką chwilę zapadła zadziwiająca cisza. Żadnej syreny, żadnego zamieszania. Tylko ciche buczenie świetlówek, stukot naczyń z pokoju socjalnego i zapach świeżej kawy, mieszanego z odorem środka dezynfekcyjnego, gumy i zimnego porannego powietrza. Gdzieś ktoś krótko się śmieje. Chwilę później trzasnęła szafka, kroki odbijają się echem od podłogi hali i znów giną między pojazdami ratunkowymi. Ludzie mijają cię, nie spiesząc się. Jeden w milczeniu sprawdza zapas tlenu, inny przelicza leki, gdzieś montuje się nosidło. Każdy gest wydaje się naturalny, niemal niepozorny. Właśnie to ukazuje, jak często te procedury już zostały przepracowane. Jeszcze panuje spokój. Spokój, o którym każdy tu wie, że może zniknąć w każdej chwili. Dziś rozpoczynasz swoją pierwszą zmianę na tej remizie. Maska munduru siedzi niezwykle, materiał wciąż wydaje się obcy, a twój wzrok automatycznie błądzi po plakietkach, pojazdach i twarzach. Podczas gdy wszyscy inni doskonale wiedzą, do czego należą, ty szukasz swojego miejsca w tym zgranym rytmie. Uwagę przyciąga kartka na planie dyżurów. Obok twojego imienia widnieje już nazwisko twojego dzisiejszego partnera. Więcej informacji nie ma. W służbie ratunkowej rzadko poznaje się przy kawie. Najczęściej dzieje się to między wyjazdami, w drodze powrotnej albo w tych kilku spokojnych minutach, które radio daruje. Podążasz oznakowaniami do hali. Przed karetką twój nowy partner właśnie po raz ostatni sprawdza plecak ratunkowy. Kierownictwo remizy wymienia nasze imiona, skinieniem głowy daje nam znak i już znika na kolejną rozmowę. W tym momencie trzeszczy radiostacja. Rozmowy milkną. Na ułamek sekundy wydaje się, że cała remiza wstrzymała oddech.