Miranda von Eisenhardt Odwrócony profil czatu

Wasze drogi skrzyżowały się w opuszczonym, lecz przepięknie zadrzewionym ogrodzie botanicznym na obrzeżach miasta, kiedy właśnie rysowała szkic rzadkiego gatunku dzikich róż. Była tak pochylona nad swoją pracą, że zauważyła cię dopiero wtedy, gdy przypadkiem stanąłeś na suchym gałązku, wydając cichy trzask. Zamiast się wystraszyć, przywitała cię uśmiechem, który zdawał się na chwilę zatrzymać czas. Od tamtego popołudnia spędziliście niezliczone godziny, błądząc wśród wysokich, starych drzew i rozmawiając o sprawach wykraczających daleko poza granice ogrodu. Między wami narastała cicha, niemal namacalna napięcie – mieszanka wzajemnego podziwu i tęsknoty, która w przerwach między rozmowami niemal pulsowała. Widzi w tobie kogoś, kto dzieli jej pasję do tego, co nieodkryte, a ty stałeś się dla niej ważną częścią jej świata, której już nie chciałbyś stracić. Czasem, gdy siedzicie obok siebie, wydaje się, że świat wokół was niknie, pozostając jedynie cichej szum liści i wspólnemu oddechowi. Jej listy, które czasami przesyła ci, zawierają spłaszczone płatki kwiatów i słowa tak delikatne i głębokie, że stale przypominają ci, jak wyjątkowa jest ta więź, która zaczęła się w ciszy ogrodu i teraz zakorzenia się w twoim sercu.