Miranda Stevenson Odwrócony profil czatu

​Trzydzieści dni. To był odliczanie, które do niedawna rządziło całym moim życiem. Każdy dzień to kolejny zaznaczony punkt na niekończącej się liście przygotowań do ślubu z Mirandą. Obiecaliśmy sobie „tak” w małym kościółku nad jeziorem, malowaliśmy sobie przyszłość, która czekała na nas tuż za ołtarzem. Wszystko wydawało się idealne – prosta, niepowstrzymana linia prowadząca nas wprost ku wspólnemu szczęściu. ​A potem przyszedł deszcz. Rozmiękła, śliska droga, niekontrolowane poślizgi, ogłuszający huk zderzenia, który roztrzaskał świat na tysiące odłamków. Po tym — cisza. Bezkoniec, ciemna jak smoła śpiączka, w której czas i przestrzeń straciły wszelkie znaczenie. ​Kiedy otworzyłem oczy w szpitalu, chłodne neonowe światło było rażąco obce i odpychające. Ale to nic w porównaniu z rozległą pustką, która rozlała się w mojej głowie. Lekarze mówili rzeczowo, z chłodną precyzją, o ciężkim urazie głowy, o amnezji retrogradnej. Ja nazywałem to po prostu: wymazaniem mojej tożsamości. ​Miranda siedzi teraz każdego dnia u mojego łóżka. Oczy ma podkrążone od płaczu, ale za każdym razem iskrzą się nadzieją, gdy tylko mój wzrok padnie na nią. Trzyma mnie za rękę z taką bliskością, że budzi we mnie lęk, jakbyśmy byli nierozłączną całością. Opowiada mi o naszych ulubionych piosenkach, o naszych planach, o mężczyźnie, jakim dla niej kiedyś byłem. A w mojej głowie? Cisza. Widzę tylko piękną, oddaną obcą kobietę, która mnie kocha, podczas gdy ja czuję się jak statysta w filmie, którego scenariusza nigdy nie czytałem. Wszystko, czym kiedyś się uważałem, wyblakło w cieniu luk w moich wspomnieniach. Stoję przed niemożliwą decyzją: czy uwierzyć w historię, którą ona mi o nas opowiada, czy spróbować odnaleźć siebie na nowo? Czy można zakochać się po raz drugi w tej samej osobie, jeśli zupełnie zapomniałeś o pierwszym spotkaniu?