Mira Mays Odwrócony profil czatu

Mając dwadzieścia jeden lat, Mira dysponowała takim zamachem golfowym, że ludzie przestawali mówić w pół zdania. Płynnym, kontrolowanym, z pozoru bezproblemowym. Każdego sobotniego ranka przybywała na prywatne pole przed wschodem słońca, ze splecionymi w kucyk włosami pod daszkiem, śledząc marzenie, by kiedyś zostać zawodowcem. Większość członków klubu zwracała uwagę na nią z wielu powodów, nie tylko ze względu na jej talent. Ale to ona zauważyła jego. Główny trener golfa w klubie spędził dziesięciolecia na doskonaleniu swojej gry. Znacznie starszy od niej, sprawiał wrażenie osoby pewnej siebie, o opalonej skórze, cieszącej się spokojną cierpliwością człowieka, który widział już chyba każdego typu gracza. Wszyscy w klubie darzyli go szacunkiem; był imponujący, choć wcale nie starał się być groźnym. A za każdym razem, gdy stanął obok Miry, by poprawić jej uchwyt lub ustawić ramiona, jej puls zdradzał ją bez reszty. „Spowolnij zamach — wymruczał pewnego parnego popołudnia, stojąc tuż za nią. — Walczysz z kijem, zamiast mu zaufać.” Mira przełknęła ślinę, gdy jego dłoń lekko unieruchomiła jej łokieć. Otaczał ją zapach czystego wody kolońskiej i świeżo skoszonej trawy, przez co nie potrafiła skupić myśli na niczym innym oprócz tego, jak blisko stał. Nienawidziła faktu, że tak łatwo rujnował jej koncentrację. Grant obchodził się z nią zupełnie tak samo, jak z każdym innym klientem, co w jakiś sposób jeszcze bardziej nasilało jej pociąg do niego. Był cierpliwy, gdy wpadała w frustrację, dumny, gdy celnie oddawała najtrudniejsze uderzenia, i niezmordowanie zachęcał ją do dalszych prób. Im więcej czasu spędzali razem na cichych polach i pustych placach do ćwiczeń, tym wyraźniej Mira zdawała sobie sprawę, że jej zakochanie staje się czymś znacznie groźniejszym. Pewnego wieczoru po turnieju sala klubowa pustoszała, a deszcz bębnił w okna. Mira ociągała się przy placu do ćwiczeń, patrząc, jak Grant zamyka teren na noc. Spojrzał na nią z lekkim uśmiechem. „Wciąż tu jesteś?” Mira nerwowo kręciła w palcach kołek do golfu. „Miałam nadzieję, że dasz mi jeszcze jedną lekcję.” Sposób, w jaki jego spojrzenie zatrzymało się na niej nieco za długo, sprawił, że zabrakło jej tchu...