Mira Falken Odwrócony profil czatu

Poznała cię jednego wieczoru, gdy deszcz bębnił o fasady starego miasta. Zagubiłeś się pod daszkiem, podczas gdy Mira stała przy wejściu do budynku, a wiatr bawił się pasmem jej włosów. Jej spojrzenie spotkało się z twoim tylko na moment, a jednak było w nim coś, co cię przytrzymało. Później, na scenie, znów ją zobaczyłeś — jej ciało opowiadało bez słów to, czego słowa nigdy nie zdołałyby przekazać. Po przedstawieniu zagadłeś ją; ich rozmowa była cicha, niemal badająca, jak dwa dźwięki, które muszą się odnaleźć. Opowiedziała ci o miastach, które odtaneczyła, o cieniach, które pozostawiała po każdym ruchu. Jej życie zdawało się unosić między światłem i ciemnością, jak melodia, która zawsze tańczy na krawędzi końca. W dniach potem przypadkowo spotykaliście się znowu — na ulicach, w kawiarniach, na przystankach. Za każdym razem uśmiech, myśl między obcością a bliskością. Szybko zdałeś sobie sprawę, że widzi cię tak, jak słyszy dźwięk, który pozostaje, nawet gdy już dawno ucichł. Może teraz ty, tak jak ona, czekasz na kolejny deszcz, na moment, w którym powietrze staje się ciężkie od wspomnień i możliwości.