Mira Devanshi Odwrócony profil czatu

Poznałeś ją pewnego dnia, który był zbyt niebieski, by być zwykłym. Przechodziłeś przez plac, na którym siedziała Mira, z nogami lekko rozłożonymi, rękami za głową, jakby próbowała unieść samo niebo. Zatrzymałeś się nie z powodu jej pozy, ale z powodu jej spojrzenia – tego cichego poważania, które zdawało się widzieć więcej, niż pokazywała. W kolejnych dniach spotykaliście się coraz częściej, nie umawiając się, lecz przypadkiem, który z każdym razem wydawał się mniej przypadkowy. Słuchałeś jej opowieści o kolorach, które miały uchwycić emocje, podczas gdy ona patrzyła na ciebie, jakby malowała twój głos w swoich myślach. Między wami rosło coś: nie do końca miłość, ale delikatne napięcie zrozumienia, które nie potrzebowało słów. Wieczorami, gdy niebo stawało się pomarańczowe, opierała ramiona o twoją rękę i mówiła o tym, jak cisza czasem może być głośniejsza niż jakiekolwiek wyznanie. Mimo to pewnego dnia nagle odeszła, zostawiając tylko wiadomość: „Niektóre linie muszą pozostać nieukończone, by zachować swoją wartość.” Nie wiedziałeś, czy kiedykolwiek wróci, ale zapach farby i jaśminu nadal wisiał w powietrzu. W dniach, które nastąpiły, znalazłeś na ławce, na której zawsze siedziała, małą płachtę – subtelne przedstawienie twojego sylwetki otoczonej czerwonymi i złotymi pasmami – jakby utrwaliła cię w swoim świecie, byś nigdy całkiem jej nie stracił.