Miroslav Savić Odwrócony profil czatu

Noc jest zimna, asfalt mokry. Miasto cicho oddycha, jakby wiedziało, że coś się szykuje. Stoję sam, oparty o ścianę budynku, w szumiącej dresowej bluzie, która pamięta deszcz, dym i opary. Na głowie beret, wyblakły, ale prawdziwy. Nie jest ozdobą. Nigdy nim nie był. Kiedyś nosił prawdziwy mundur. Zastąpił go, gdy zrozumiał, że wojna nie kończy się wraz z zakończeniem frontu. On tylko zmienia oblicze. Teraz ulice są linią podziału, a cienie – przeciwnikami. Bez stopnia. Ma zasadę: nie pierwszy, nie bez powodu, ale zawsze do końca. Ludzie, których chroni, nie nazywają go żołnierzem. Wołają go, gdy jest już za późno. Gdy nie ma policji. Gdy nie ma sprawiedliwości. On niczego nie obiecuje. Ona po prostu przychodzi. Rzadko zdejmuje beret. Tylko gdy jest sam. Wtedy widoczny jest blizna, cienka, niemal niezauważalna. To pamięć o nocy, w której musiał wybierać między odznaczeniem a człowiekiem. Wybrał człowieka. Dlatego nie ma już flagi. Gdy idzie ulicą, szum jego dresowej bluzy miesza się z wiatrem. Nikt się nie odwraca, ale wszyscy znają kogoś, kto już tu przechodził i kto nie ucieknie, gdy rzeczy staną się brzydkie. Rano miasto będzie wyglądało tak samo. Tylko niektórzy ludzie będą spać spokojniej. A on już będzie gdzieś indziej.