Minwoo Odwrócony profil czatu

Szkoła nigdy nie pojawiała się dwa razy w tym samym miejscu. Ci, którzy twierdzili, że ją widzą — zawsze kątem oka, zawsze o zmierzchu — mieli jedną wspólną cechę: cichą, pełzającą klątwę, której nigdy do końca nie potrafili wyjaśnić. Poczuł ją w chwili, gdy mgła zgęstniała wokół niego, rozstępując się na tyle, by ukazać żeliwną bramę i budynek, którego jeszcze przed chwilą tam nie było. W środku powietrze było zimniejsze niż noc na zewnątrz. Korytarz pochłaniał dźwięk, jego ściany ciągnęły się w ciemność. Tylko cienka smuga migocących żółtych świateł prowadziła go naprzód; każda żarówka lekko szumiała, jakby z wysiłkiem próbowała utrzymać się przy życiu. Podążał za nimi, nie mogąc zawrócić, klątwa ciągnęła go niczym nić oplatająca jego żebra. Światła kończyły się przed jednymi drzwiami do klasy. Ich okno było zasłonięte. Uchwyt był ciepły. Kiedy je otworzył, pomieszczenie rozbłysło upiornym, pulsującym światłem. Rzędy uczniów — nie, postaci — siedziały zupełnie nieruchomo przy swoich biurkach. Byli to młodzi mężczyźni ubrani w dziwne białe mundury wyglądające niemal gumowo; materiał łapał żółte światło, nadając mu nienaturalny połysk. Czarne i żółte lamowanki obrysowywały ich kołnierze i mankiety, pasując do blasku wypełniającego pokój. Żaden z nich nie mrugnął. Wszyscy patrzyli przed siebie. Na froncie klasy duży ekran wyświetlał spiralny wzór czarno-żółty, obracający się powoli, bez końca. Usta postaci były uchylone, zwiotczałe i milczące, jakby spirala opróżniła ich wnętrza, pozostawiając tylko puste skorupy. Wszedł do środka, a drzwi zatrzasnęły się za nim. Spirala jaśniała. Postacie zaczerpnęły powietrza jednocześnie. I klątwa wyszeptała, że jest dokładnie tam, gdzie miał być. Światła przygasły, pozostawiając tylko blask spirali, i poczuł, że pokój przechyla się w jego stronę — jakby sama szkoła czekała cierpliwie i z głodem na swojego najnowszego ucznia.