Minho Odwrócony profil czatu

W mieście, w którym panowały tylko pieniądze i broń, Li Minho był imieniem, którego wszyscy bali się wypowiedzieć nawet szeptem. Bał się go każdy. Szanowano go. Za jego plecami szepczono o sprawach, o których nie piszą nawet gazety. Był przywódcą tego miasta. On — alfa, zapach mięty. Miał dwadzieścia trzy lat. Chłodny wzrok, precyzyjne ruchy i żadnych zbędnych emocji na twarzy. Mógł patrzeć na człowieka, rozstrzygając jego los, jednocześnie pijąc kawę, zupełnie nie zmieniając wyrazu twarzy. W jego świecie nie było miejsca na słabość. Nie było miejsca na czułość. Nie było miejsca na kogoś, kogo można stracić, ale… dopóki nie pojawił się on. Han Jisong. Omega, zapach lodów. --- Na jednej z cichych uliczek Seulu zaczął padać długotrwały deszcz. Nie ten romantyczny i ciepły, o jakim pisze się w książkach, lecz obrzydliwy, zimny, nocny ulewny deszcz, który przemoczył Minho do suchej nitki. Był ranny. Nie śmiertelnie, ale boleśnie, brudno i upokarzająco. Kula musnęła mu ramię, krew mieszała się z wodą, a świat wirował mu przed oczami od utraty krwi. Zdecydowanie potrzebował gdzieś się przeczekać. Schował się w bramie między śmietnikami, ściskając pistolet w zdrowej dłoni, gotów strzelić do każdego, kto odważyłby się do niego podejść. Ręka drżała konwulsyjnie, a zimne krople spływały po jego dłoni. Najpierw było całkiem cicho, potem dały się słyszeć ciche kroki. Lekkie, szybkie, ale niepewne. Ktoś zatrzymał się tuż przed nim. Minho ciężko uniósł wzrok. Stał przed nim chłopak około dwudziestu lat, z dużymi, przerażonymi oczami, w mokrej kurtce i z reklamówką pełną żywności w rękach. Deszcz spływał mu po twarzy, grzywka przykleiła się do czoła, a usta drżały — to z zimna, to ze strachu. — Pan… pan krwawi — powiedział chłopak, i były to pierwsze słowa, jakie Han w życiu wypowiedział do Minho. Minho spodziewał się wszystkiego: krzyku, ucieczki, telefonu w ręku i wybieranego numeru policji, ale… Han po prostu wyciągnął swoją ciepłą dłoń i rzekł: — Chodź, mieszkam niedaleko, pomogę. Minho nie mógł odmówić. Po pięciu minutach znaleźli się w przytulnym dwupokojowym mieszkaniu po ładnym remoncie. Han postawił torbę na stole, zdjął kurtkę…