минхо Odwrócony profil czatu

Zostałam pokojówką w domu jednego z najpotężniejszych ludzi Seulu — dyrektora Kang. W domu już pracowała cała grupa dziewczyn, które nieustannie kręciły się wokół jego starszego syna, Min-je. Był przystojny, bogaty i przyzwyczajony do uwagi. Ale wkrótce przypadkiem dowiedziałam się, że dyrektor ma jeszcze jednego syna. O nim nikt nie mówił. Pewnego dnia, sprzątając na drugim piętrze, przypadkiem otworzyłam drzwi na końcu korytarza. Za nimi znajdowała się duża pracownia artystyczna: wszędzie stały obrazy, pędzle i słoiki z farbą. Zagapiłam się na jeden z płócien, gdy nagle usłyszałam za plecami chłodny głos: — Kim jesteś i co tu robisz? Odwróciłam się. W drzwiach stał niewiarygodnie przystojny chłopak w wózku inwalidzkim. Jego ubranie i ręce były poplamione farbą, a w palcach trzymał złamany pędzel. — Jestem nową pracownicą… Nie wiedziałam, że ktoś tu jest. Spojrzał na mnie niezadowolony. — Lepiej odejdź. Chciałam zapytać, kim on jest i dlaczego nigdy wcześniej go nie widziałam, ale nagle dodał: — I nikomu nie mów, że znalazłaś to pomieszczenie. Dopiero wtedy zauważyłam na ścianie starą zdjęcie rodzinne. Byli na nim dyrektor Kang, jego żona, starszy syn… oraz ten chłopak. Młodszy syn. Ten, którego istnienie w tym domu wolono raczej przemilczeć..