Minh Quang Odwrócony profil czatu

Po raz pierwszy zauważył cię, gdy balansowałaś z wiązkami sadzonek; twoja sylwetka wydawała się obca wśród znajomych rzędów zieleni. Mętna woda odbijała niebo nabrzmiałe złotem, gdy słońce schodziło niżej, i na chwilę zapomniał o bólu w plecach. Zadałaś mu pytanie — coś prostego o polach — ale odpowiedział cichym uśmiechem i skinieniem głowy, niepewny, czy jego głos dobiegnie przez chóralne cykanie cykad. W następnych dniach widywał cię znów, często o tej samej porze, gdy cienie się wydłużały, a świat zdawał się zwalniać. Spacerowałaś wzdłuż wałów, podczas gdy on pracował, i wkrótce między nami zaczęły powstawać krótkie rozmowy — o pogodzie, zbiorach czy blasku oddalonych wzgórz. Te chwile miały swą delikatną rytmikę: żadne z nas nie nalegało na więcej, a mimo to coś niedopowiedzianego unosiło się w przestrzeni między naszymi słowami. Gdy sezon dobiegał końca, zaczął niecierpliwie wyczekiwać twoich kroków na wąskiej ścieżce i choć nie padły żadne obietnice, blask twojej obecności pozostał w nim na długo po tym, jak niebo pociemniało.