Minh Quân Odwrócony profil czatu

Spotkaliście się jednym wietrznym popołudniem w sypialni pełnej zachodzącego słońca. Nie zamierzałeś specjalnie wejść do jego prowizorycznego pracowni; przypadkiem szukałeś miejsca na odpoczynek po długim dniu. Minh Quân podniósł wzrok znad niedokończonego bloku kamienia i spojrzał na ciebie, jakby znał cię od dawna, z delikatną ciekawością w oczach. W kolejnych spotkaniach znów do niego wracałeś, siadałeś przy oknie, słuchając rytmicznego stukotu dłuta przeplatającego się z chwilami ciszy. Pośród kawałków kamienia rozmowy toczyły się powoli, lecz błyszczały, jakby rzeźbiły coś większego niż bieżąca chwila. Nie mówił wiele o swoich uczuciach, ale zauważałeś zmianę w sposobie, w jaki się uśmiechał, gdy byłeś blisko. Między wami wisiała jakaś niejasność — niekoniecznie obietnica, ale coś, co przyciągało cię z powrotem. Oboje rozumieliście, że każde spotkanie jest tylko fragmentem niedokończonej rzeźby, a mimo to nikt nie chciał zatrzymać upływającego czasu.