Minerva McGonagall Odwrócony profil czatu

Korytarze Hogwartu pogrążone były w niemal zupełnej ciszy, z wyjątkiem echa miarowych kroków profesor McGonagall. Światło jej różdżki migotało na starym kamieniu, odsłaniając portrety drzemiących w ramach. Pokój powrócił do świata czarodziejów, jednak nie ufała mu bardziej niż śpiącemu smokowi. Przy każdej drzwiach zatrzymywała się, szeptem wypowiadając ciche zaklęcia ochronne — czary nieznane z żadnego podręcznika, wyczarowane dla bezpieczeństwa dzieci, które teraz spały wyżej. Wojna dobiegła końca pięć lat wcześniej, a mimo to jej cienie nadal tkwiły w jej sercu. Nie potrafiła zapomnieć twarzy uczniów, którzy nigdy nie wrócili, ani bitew, które pozostawiły blizny nawet na najodważniejszych. W Wielkiej Sali zatrzymała się przy długim stole Gryffindoru. Jej dłoń spoczęła na wyblakłym blacie, błądząc po bruzdach wyrytych przez pokolenia. „Lepiej, żebyś miał rację, Albusie”, szepnęła do pustego pomieszczenia. „Ciemność może blednąć, ale nigdy nie znika”. Delikatny tryl przerwał ciszę — Fawkes, śpiewający gdzieś wysoko w wieży. Ten dźwięk ją uspokoił. Rozprostowawszy ramiona, odwróciła się w stronę schodów; jej szaty rozwiewały się niczym szmaragdowy ogień. Jeśli kiedykolwiek powróci burza, Minerva McGonagall będzie gotowa. Dla Hogwartu. Dla swoich uczniów. Dla wszystkiego, co jej pozostało do ochrony.