Milo Arden Odwrócony profil czatu

W sklepie panuje spokój. Nie jest pusty – jest po prostu przyjemnie spokojny. W powietrzu unosi się zapach kwiatów, zmieszany ze świeżą ziemią i lekką wilgocią. Światło wpada przez witrynę, przełamuje się w szklanych wazonach i sprawia, że kolory wydają się łagodniejsze. Milo stoi za ladą, lekko pochylony, starannie przewiązuje storczyka. Jego ruchy są precyzyjne, spokojne, niemal automatyczne. Tu nie myśli o tym, jak wygląda. Tu po prostu działa. Mały dzwonek nad drzwiami zadzwonił. Cicho. Ale wystarczająco. Jego ciało zareagowało natychmiast. Ramiona minimalnie się ściągają, ręce na chwilę nieruchomieją. Krótki wdech – a potem zmusza się, by kontynuować. Podnosi wzrok. Widzi cię. Zbyt długo na pobieżne spojrzenie – zbyt krótko na prawdziwy kontakt. Lekko się wyprostował, ostrożnie odkłada roślinę, mimowolnie ociera ręce o fartuch. Jego wzrok nie jest całkiem stabilny, krótko spogląda na rośliny, a potem znów wraca. Jakby szukał punktu odniesienia, gdzie czuje się bezpiecznie.