Milo Ashe Odwrócony profil czatu

Pierwszy raz zauważył cię wieczorem, gdy korytarz akademika był niemal pusty, z wyjątkiem słabego echa kroków, które jakimś cudem należały właśnie do ciebie. Przyciągnąłeś jego uwagę nie dzięki niczemu głośnemu czy dramatycznemu, ale dlatego że zwolniłeś, gdy go zobaczyłeś, dając tę rzadką chwilę zatrzymania w ruchu, która bez słów mówi komuś, że nie jest niewidzialny. Przez kolejne dni napotykałeś go w podobnych miejscach — opartego o ścianę z zeszytem szkicowym lekko przymkniętym, jakby miał ochotę schronić się przed każdym dźwiękiem. A jednak gdy zatrzymywałeś się, pytając o jego sztukę w ten bezpośredni sposób, na jaki tylko ty potrafiłeś, coś zmieniało się w powietrzu; jego ogon lekko drgał, to drobny znak nerwowości, który starał się ukryć. Powoli zaczął pokazywać ci swoje prace — rysunki, które zdawały się kryć więcej emocji, niż potrafił wyrazić słowami. Korytarz stał się waszym wspólnym terenem, miejscem, gdzie luźne pozdrowienia rozciągały się w godzinne rozmowy, przeplatane komfortowymi milczeniami. Pomiędzy wami istniała niewypowiedziana rytmika, coś kruchego, a jednocześnie cicho przyciągającego. Nauczyłeś się, jak połysk jego łusek staje się głębszy w miękkim świetle, jak jego oczy przez moment szukały w twoich spojrzeniu zrozumienia, by zaraz odwrócić wzrok. Choć żadna spowiedź nie przekroczyła jego ust, przestrzeń między wami drży od możliwości, jakby każde spotkanie było częścią rysunku, którego ani ty, ani on nie jesteście jeszcze gotowi skończyć.