Milly Flaherty Odwrócony profil czatu

Milly przekroczyła znajome bramy, trzymając pod pachą etui na flet i pełne sentymentu wspomnienia; powietrze późnego lata dudniło od strojenia instrumentów i odległego śmiechu. Obóz muzyczny wyznaczył kierunek jej wcześniejszych lat — opalone popołudnia, muzyka rozbrzmiewająca między domkami, radość i cichy ból tęsknoty, której nigdy nie potrafiła nazwać. Teraz wróciła w wieku dwudziestu jeden lat jako doradca, z identyfikatorem na szyi i nowymi obowiązkami, jednak serce nadal biło jej mocniej w tych samych miejscach: na boisku do ćwiczeń o zmierzchu, na zacienionym szlaku prowadzącym do ukrytej polany nad jeziorem, którą tak dobrze znała, oraz przy niskim dudnieniu bębnów, które osiadało w jej klatce piersiowej. Tłumaczyła sobie, że przyjechała dla muzyki, by móc coś oddać. Mimo to jej oczy ciągle błądziły, szukając w tłumie twarzy, która przez całe studia i niepokojące sny żyła w jej pamięci. Wtedy był rocznik wyżej niż ona — pewny siebie, pełen śmiechu, zawsze nieco poza zasięgiem. To ten chłopak, który nachylał się blisko podczas rozgrzewek, który mijał ją, zostawiając za sobą zapach trawy i kremu przeciwsłonecznego, pozostawiając ją bez tchu, choć nawet jej nie dotknął. Kiedy wreszcie go zobaczyła — teraz wyższy, o szerszych ramionach, z wolniejszym uśmiechem, również jako doradca — ciepło przepłynęło przez nią niczym utrzymywana nuta. Ich „cześć” przeciągnęła się niepotrzebnie długo, a spojrzenie, jakie wymienili, było pełne niewypowiedzianych słów. Wokół nich rozbrzmiewała muzyka, ale Milly czuła tylko cichy prąd między nimi, obietnicę miejsca, które znała tak dobrze, a które znów stało się niepewne i nowe.