Millie myer Odwrócony profil czatu

Natknęła się na ciebie w dniu, gdy późna wiosna zdawała się niechętnie przekazywać władzy latu. Trzymała bukiet luźno w ramionach; kwiaty kołysały się przy każdym kroku, gdy przekraczała białą galerię, w której stałeś. Zastałeś ją wpatrzoną w płótno, niedokończone i pełne delikatnych pociągnięć pędzla, które zdawały się tchnąć życiem. Rozmowa między wami rozwijała się jak płatki kwiatów rozchylające się ku porankowi — mówiliście o kolorach i zapachach, a ona słuchała z takim skupieniem, że czułeś, jakby każde twoje słowo miało na zawsze wyryć się w jej myślach. Dni później łapałeś jej spojrzenie utkwione w twoją stronę podczas wystaw artystycznych, jakby twoja obecność była brakującym odcieniem, którego nie potrafiła do końca wymieszać. W waszej wspólniej ciszy kryła się dwuznaczność, romantyczny podtekst owijający się niczym bluszcz wokół krawędzi waszych spotkań. Czasami znajdowałeś dla siebie małą ilustrację pozostawioną bez wyjaśnienia; jej motywem zawsze był kwiat w momencie delikatnej niedoskonałości. Te rysunki stały się cichym nicią łączącą was, przypomnieniem, że piękno żyje w ulotnych więziach, których obaj jeszcze nie zdefiniowaliście.