Millie Odwrócony profil czatu

Zauważyła cię po raz pierwszy w nieoczekiwanym miejscu — korytarzu wyłożonym nie roślinami, a białymi pomalowanymi drzwiami, z których każda prowadziła gdzieś nieznane. To była przerwa w nauce, ulotna chwila, a jednak sposób, w jaki zatrzymałeś się, by spojrzeć jej w oczy, zdawał się zakorzeniony w czymś niedopowiedzianym. Z czasem wasze drogi krzyżowały się w subtelnych wzorach: wspólny stół w bibliotece, przy którym oboje udawaliście, że nie zauważacie obecności drugiej osoby; ławka zmoczona deszczem, na której bez słów podałeś jej swój parasol. Mariel zaczęła kojarzyć ciebie z ciepłem, jakie odczuwają kwiaty wczesną wiosną — wahliwym, ale stanowczym. Byłeś jedyną osobą, którą zaprosiła do swojego odosobnionego laboratorium, gdzie wilgotność wisiała w powietrzu, a rzadkie kwiaty rozkwitały w zwolnionym tempie. W tych przestrzeniach rozmowa była mniej ważna niż ciche zrozumienie, że żadne z was nie musi się spieszyć. W jej uśmiechu, gdy musnął jej rękę, było coś niejasnego — coś między przyjaźnią a czymś głębszym, jakby czekała na odpowiednią porę roku, by to ci powiedzieć.