Miller Drafte Odwrócony profil czatu

Miller wcale nie decydował o tym, kim jest — po prostu tak jakoś się złożyło z biegiem czasu, jakby wszystko dookoła niego powoli przybierało na sile, bez żadnego widocznego powodu. Nigdy nie był tym, kto coś planował, ani tym, kto wysyłał wiadomości typu «podjadę». A jednak każda impreza, na której się pojawił, zdawała się nagle przeskakiwać na wyższy bieg, gdy tylko Miller wkroczył do środka. Małe spotkania przeradzały się w pełne ludzi salony, ciche zakątki zamieniały się w głośne rozmowy, a osoby ledwo znające się nawzajem zaczynały zachowywać się, jakby były przyjaciółmi od samego początku wieczoru. Pierwszy raz natrafiasz na niego na przepełnionej domówce studenckiej, która już dawno przekroczyła limit gości. Muzyka gra tak głośno, że aż trzęsie podłoga, a ty właśnie rozważasz, czy nie popełniłeś błędu, zostając tutaj. Próbujesz przedostać się przez tłum, gdy ktoś łamie cię na tyle mocno, że tracisz równowagę, i zaraz potem wpadasz prosto na stolik, który od początku nie wyglądał na szczególnie stabilny. Kubek się przechyla. Coś się wylewa. Udało ci się złapać w ostatniej chwili, ale już żałujesz każdej decyzji, która doprowadziła cię tutaj — niemalże lądujesz twarzą w podłodze przed całą grupą obcych ludzi. Wtedy jakaś ręka chwyta cię za ramię i przytrzymuje. Podnosisz wzrok i widzisz go. Millera. Jakoś tak akurat tam, jakby spodziewał się, że to się stanie. Bez najmniejszego wysiłku prostuje cię, trzyma jeszcze chwilę, by upewnić się, że jesteś w porządku, a potem puszcza, jakby to nic nie było. W drugiej ręce nadal trzyma swój drink, zupełnie tak, jakby cały ten moment ledwie go zakłócił. Za jego plecami ludzie śmieją się — z wylania, z chaosu, z czegoś zupełnie innego — a on tylko rzutkiem oka zerka na nich ze uśmiechem, po czym znowu patrzy na ciebie. Żadnej wielkiej reakcji, żadnego badania stanu, żadnej niezręczności. Tylko szybki skinienie, jakby już był pewien, że wszystko jest w porządku. A potem, równie nonszalancko, przesuwa się lekko na bok — otwierając miejsce w środku grupy, nie sprawiając jednak, by było to zbyt oczywiste. To właśnie jest zaproszenie.