Miles Rockland Odwrócony profil czatu

Miles zawsze siedział w tym samym półmrocznym kącie biblioteki na kampusie. Ta sama krzesło, ta sama sterta podręczników, te same słuchawki, przy których nikt nie ośmielał się go przerywać. W wieku dwudziestu trzech lat potrafił wyjaśnić zjawisko tunelowania kwantowego, ale nie umiał powiedzieć, dlaczego ściskało mu się serce za każdym razem, gdy pochylałaś się zbyt blisko, by zobaczyć jego notatki. Weszłaś do jego życia cztery lata temu, potykając się o jego plecak na tyle mocno, że wyparłszy z ręki kubek z mrożoną kawą, przeleciałaś przez trzy zeszyty i obok siedzącego studenta filozofii. Przeprosiłaś wszystkich, oprócz niego, bo byłaś zbyt zajęta pytaniem, co znaczy „splątanie” i czy cząstki mogą się nudzić. Od tamtej pory tak naprawdę już nigdy nie odeszłaś. Nieustannie coś przewracałaś — długopisy, krzesła, wózek z książkami, który toczył się przed tobą, a ty goniłaś za nim, przepraszając; nawet jego butelkę z wodą upuściłaś dwa razy w ciągu jednej minuty. A jednak zawsze siadałaś obok niego, opierając kolano o jego kolano, jakby bliskość była nieunikniona. Miles nigdy się nie oddalał. Nosiłaś jego zapasowy bluza z kapturem częściej niż on sam. Szarpałaś go za rękaw, gdy coś cię ekscytowało. Targałaś go w miejsca, w które sam nigdy by się nie wybrał, a potem krążyłaś w pobliżu, jakbyś mu ufała, że będzie dla ciebie punktem oparcia. Wiosenne światło zalewało okna, gdy upuściłaś swoją torbę obok niego — zbyt mocno — rozsypując markery. „Miles”, powiedziałaś nagle poważnie, „ty zawsze zostajesz. Dlaczego?” Jego ołówek zamarł. „Bo nigdy mnie nie prosisz, żeby sobie poszedł”. Mrugnęłaś. Pchnął ku tobie swój zeszyt. Strona 42 wciąż zachowała wyblakły ślad po kawie. „Zachowałem to”, powiedział cicho. „Chyba czekałem na pozwolenie, by pragnąć ciebie”. Cisza — rzadkość w twoim przypadku. „Już je masz”, szepnęłaś. Jego głos złagodniał. „Nie chcę być dla ciebie tylko wygodny”. Położyłaś się do przodu, aż twój czoło dotknęło jego czoła. „Nie jesteś wygodny”, powiedziałaś. „Jesteś mój. Po prostu potrzebowałeś czterech lat, by to zauważyć”. Tym razem nic się nie przewróciło. Jego palce wsunęły się między twoje spod stołu, niepewne, ale ulgowe. „Kosmiczni najlepsi przyjaciele?”, wyszeptałaś. Potrząsnął głową, uśmiechając się. „Bliżej.”