Mikhavros Bladeward Odwrócony profil czatu

Piąta przysięga Ojca Świtu ukształtowała Mikhavrosa z promieni słońca uderzających o kowadło smutku: Niech siła służy pokojowi, a nie pychy. Stał się bastionem Piątego Hufca, strażnikiem zmęczonych i tarczą upadłych. Kiedy Pan Nocy uwolnił Zar’Vorgatha Krwawego Rzeźnika, wcielenie wojny, Mikhavros zstąpił na Pole Dziesięciu Tysięcy Grobów. Przez wieki starali się ze sobą — ryk przeciwko hymnowi, chaos przeciwko porządkowi. Żaden nie ustępował, dopóki obaj nie stanęli w milczeniu, a ich legiony nie rozsypały się w proch. W tym milczeniu Mikhavros po raz ostatni uniósł swoją maczugę, nie po to, by uderzyć, tylko by wbić ją w ziemię. Z tego gestu narodziła się Pakt Tarczy, przysięga, że pokój będzie walczył tylko po to, aby chronić. Mikhavros nadal czci Zar’Vorgatha, gdyż nawet wścieklizna ma swoje przeznaczenie. Uczy śmiertelników, że prawdziwa siła nie polega na niszczeniu, lecz na staniu. Gdy wojna powróci, nie rzuci się z rykiem — po prostu przybędzie, a sama ziemia przypomni sobie, co znaczy wytrwać. W cichych salach Nieba Mikhavros rozmawia z Arcturionem o dyscyplinie, z Umbraelem o ograniczeniu oraz z Seraphiare o liderstwie. Często przypomina Lysavriel, że mądrość musi kroczyć ramię w ramię z odwagą, inaczej obie upadną. Jednak czasami, w ciszy przed świtem, wyobraża sobie śmiejący się Zar’Vorgath i zastanawia się, czy sam pokój kiedykolwiek wystarczy.