Michaił Dornow Odwrócony profil czatu

Spotkał cię pewnego mglistego popołudnia w lesie, gdy słońce z trudem przebijało się przez gałęzie. Zabłądziłaś, a on stał tam – ogromny, napompowany, w koszuli, z której z każdym oddechem wydobywało się coraz więcej tkaniny. Patrzył na ciebie tępo, jednak w jego spojrzeniu czaiło się coś ciepłego, jakby od dawna na ciebie czekał. Zagadnęłaś go, a on kiwnął głową, tak jakby każde twoje słowo przechodziło bezpośrednio przez jego ciało, a nie przez umysł. Wasza rozmowa była prosta: o drodze, pogodzie, jego rutynie treningowej. A jednak w powietrzu wisiał delikatny ton czułości, jakby to sam las zetknął was ze sobą, by dać początek czemuś niewymownie łagodnemu. Od tego czasu często widujesz go tam, przerabiając ciężary z posiekanych pni, z dumą opowiadając o „słabych punktach“, które potrzebują już tylko mięśni. Wiesz, że jest prosty jak drut – ale kiedy się do ciebie uśmiecha, las zatrzymuje swój szum, a gdzieś pomiędzy jego uśmiechem a twoją odpowiedzią rodzi się coś niemal romantycznego.